مطرب مهتاب رو، آنچه شنیدی بگو
ما همگان محرمیم، آنچه بدیدی بگو
نرگس خمار او،ای که خدا یار او
دوش زگلزار او، هر چه بچیدی بگو
ای شده از دست من، چون دل سرمست من
ای همه را دیده تو، آنچه گزیدی بگو
عید بیاید رود، عید تو ماند ابد
از فلک بی مدد، چون برهیدی بگو
در شکرستان جان، غرقه شدم ای شکر
زین شکرستان اگر، هیچ چشیدی بگو
می کشدم می به چپ، می کشدم دل براست
رو که کشاکش خوش است، تو چه کشیدی بگو
می به قدح ریختی،فتنه بر انگیختی
کوی خرابات را، تو چه کلیدی بگو
شور خرابات ما، نور مناجات ما
پرده حاجات ما، هم تو دردیدی بگو
ماه به ابر اندرون، تیره شدست و زبون
ای مه کز ابرها پاک و بعیدی بگو
ضل تو پاینده باد، ماه تو تابنده باد
چرخ ترا بنده باد، از چه رمیدی بگو
عشق مرا گفت دي، عاشق من چون شدی
گفتم بر چون متن، زانچه تنیدی بگو
مرد مجاهد بدم عاقل و زاهد بدم
عافیتا همچو مرغ از چه پریدی بگو

مولانا

بيا  تا  قدر يک  ديگر  بدانيم

که تا ناگه ز يک ديگر نمانيم

چو مومن آينه مومن يقين شد

چرا  با  آينه  ما  رو گرانيم

کريمان جان فداي دوست کردند

سگي  بگذار   ما   هم   مردمانيم

فسون قل اعوذ و قل هو الله

چرا در عشق همديگر نخوانيم

غرض​ها تيره دارد دوستي را

غرض​ها  را چرا از دل  نرانيم

گهي خوشدل  شوي از من که   ميرم

چرا مُرده پرست و خصم جانيم

چو بعد از مرگ خواهي آشتي کرد

همه  عمر  از  غمت   در  امتحانيم

کنون  پندار  مُردم،  آشتي  کن

که در تسليم ما چون مردگانيم

چو بر گورم بخواهي بوسه دادن

رخم را بوسه ده کاکنون  همانيم

خمش کن  مُرده وار  اي  دل  ازيرا

به  هستي متهم ما زين زبانيم

مولوی

عشق را گوهر ز کانی دیگر است

مرغ عشق از آشیانی دیگر است

هرکه با جان عشق بازد این خطاست

عشق بازیدن ز جانی دیگر است

عاشقی بس خوش جهانی است ای پسر

وان جهان را آسمانی دیگر است

کی کند عاشق نگاهی در جهان

زانکه عاشق را جهانی دیگر است

در نیابد کس زبان عاشقان

زانکه عاشق را زبانی دیگر است

کس نداند مرد عاشق را ولیک

هر گروهی را گمانی دیگر است

نیست عاشق را به یک موضع قرار

هر زمانی در مکانی دیگر است

نی خطا گفتم برون است از مکان

لامکان او را نشانی دیگر است

گرچه عاشق خود در اینجا در میان است

جای دیگر در میانی دیگر است

جوهر عطار در سودای عشق

گویی از بحری و کانی دیگر است

عطار

مرغ سحر ناله سرکن، داغ مرا تازه تر کن

ز آه شرربار این قفس را بَرشِکَنُ و زیر و زِبَر کن

بلبل پَر بسته ز کنج قفس درآ، نغمهٔ آزادی نوع بشر سرا

وَز نفسی عرصهٔ این خاک تیره را پر شرر کن

ظلم ظالم، جور صیاد آشیانم داده بر باد

ای خدا، ای فـلک، ای طبیعت، شام تاریک ما را سحر کن

نوبهار است، گل به بار است، ابر چشمم، ژاله‌بار است

این قفس، چون دلم، تنگ و تار است

شعله فکن در قفس ای آه آتشین

دست طبیعت گل عمر مرا مچین

جانب عاشق نِگَه ‌ای تازه گل از این، بیشتر کن

مرغ بیدل شرح هجران مختصر مختصر کن

ملک الشعراء بهار

بشنو از نی چون حکایت می کند
از جدایی ها شکایت می کند

درنیابد حال پخته هیچ خام
پس سخن کوتاه باید_ والسلام

کامل

بشـو از نی چـون حــکایت  می کــنـد

از جـــدایـی ها شـکایت میکــنــد

کــز نیـستــان تـا مــرا بـبـریده انـد

در نـفـیــرم مـرد و زن نـالـیـده اند

سیـنه خواهــد شرحـه شرحـه از فـراق

تـا بـگـویـم شـرح دردِ اشــتـیاق

هـر کـسی کـو دور مانـد از اصل خویـش

باز جـویـد روزگار وصـل خـویـش

مــن به هــر جـمعـیتی نالان شـدم

جـفـت بـد حـالان و خـوش حـالان شـدم

هـر کـسی ا ز ظـن خـود شـد یار من

از درون مـن نـجـسـت اسـرار مــن

سر مـن از نالهء مـن دور نیـست

لـیـک چـشم و گــوش را آن نـور نیـسـت

تـن زجـان و جـان زتـن مسـتـور نیـسـت

لـیـک کـس را دیـد جـان دســتـور نیـسـت

آتـش اسـت این بانگ نای و نیسـت باد

هـرکـه ایـن آتـش نـدارد نیـست بـاد

آتش عـشـقـسـت کانــدر نی فــتـاد

جـوشـش عـشـق اسـت کانـدر می فـتــاد

نی حـریـف هـــرکــه از یـاری بـریـد

پـرده هـایـش پـرده هـای مـا دریــــد

هـمچـو نی زهـری و تریـاقـی کـه دیـد ؟

هـمـچـو نی دمـســازو مشــتـاقـی کـه دیـد

نی حـدیـث راه پـر خـون مـیـکــند

قــصه هـای عـشق مـجـنون میـکــند

دو دهان داریم گویا هـمچو نی

یک دهان پنهانسـت در لبهای وی *

یکـ دهان نالان شـده سـوی شـما

های و هـوئی در فکـنـده در سـما *

لیک داند هـر که او را منظر اسـت

کاین دهان این سـری هم زآن سـر اسـت *

دمدمه ایـن نای از دمهای اوسـت

های و هـوی روح از هـیهای اوسـت *

محـرم این هـوش جـز بی هـو ش نیسـت

مـر زبان را مشــتـری جـز گـوش نیـسـت

گـر نبـودی ناله نی را ثـمـر

نی جهان را پـر نکردی از شـکـر *

درغـــم مـا روز هـا بیــگاه شـــد

روز هـا بـا ســوز هـا هــمـراه شـــد

روز هـا گـر رفـت گـو رو باک نیست

تـو بـمــان ای آنکه چـو ن تـو پـاک نیـسـت

هـر که  جـز  ماهی  ز  آبش  سـیر   شـد

هــرکـه بی روزی اسـت روزش دیـر شـد

در نیــابــد  حـال  پـخـــتـه  هــیـچ  خــام

پــس ســـخــن کــوتـا بـایــــد وا لـســــلام

باده در جوشـش گـدای جوش ماسـت

چرخ در گردش اسـیر هـوش ماسـت *

باده از ما مسـت شـد نی ما از او

قالب از ما هـسـت شـد نی ما از او *

بر سـماع راسـت هـر تن چیر نیسـت

طعمه هـر مرغکی انجیر نیسـت *

بند بگسـل، باش آزاد اى پسـر

چند باشى بند سـيم و بند زر

گر بريزى بحر را در كوزه‏اى

چند گنجد قـسـمت يك روزه‏اى

كوزه‏ى چشـم حريصان پـر نشـد

تا صدف قانع نشـد پـر در نشـد

هـر كه را جامه ز عـشـقى چاك شـد

او ز حرص و عـيب، كلى پاك شـد

شـاد باش اى عـشـق خوش سـوداى ما

اى طبيب جمله عـلتهـاى ما

اى دواى نخوت و ناموس ما

اى تو افلاطون و جالينـوس ما

جسـم خاك از عـشـق بر افلاك شـد

كوه در رقـص آمد و چالاك شـد

عـشـق، جان طور آمد عاشـقا

طور مسـت و خرّ موسى صاعـقا

سّـر پنهان اسـت اندر زیر و بم

فاش اگر گویم جهان بر هـم زنم *

آنچه نی میگوید اندر این دو باب

گر بگویم من جهان گردد خراب *

با لب دمسـاز خود گر جفـتمى

هـمچو نى من گفـتنيها گفـتمى

هـر كه او از هم زبانى شـد جدا

بینوا شـد گر چه دارد صد نوا

چون كه گل رفـت و گلسـتان در گذشـت

نشـنوى زآن پس ز بلبل سـر گذشـت‏

چونکه گل رفـت و گلسـتان شـد خراب

بوی گل را از که جوئیم از گلاب *

جمله معـشـوق اسـت و عاشـق پـرده‏اى

زنده معـشـوق اسـت و عاشـق مرده‏اى

چون نباشـد عـشـق را پـرواى او

او چو مرغى ماند بى ‏پـر، واى او

پـر و بال ما کمند عـشـق اوسـت

مو کشـانـش میکشـد تا کوی دوسـت *

من چگونه هـوش دارم پيـش و پـس

چون نباشـد نور يارم پيـش و پـس

نور او در یَـمن و یَـسـر و تحت و فوق

بر سـر و بر گردنم چون تاج و طوق *

عـشـق خواهـد كاين سـخن بيـرون بود

آيـنـه غـمـاز نـبـود چـون بــود

آينه‏ ات دانى چرا غـماز نيسـت

زآنکه زنگار از رخش ممتـاز نيسـت

آیـنـه کـز زنگ آلایـش جداسـت

پـر شـعاع نور خورشـید خداسـت *

رو تو زنگار از رخ او پاک کن

بعـد از آن آن نور را ادراک کن *

این حقـیقـت را شـنو از گوش دل

تا برون آئی بکلی زآب و گل *

فهم اگر دارید جانرا ره دهـیـد

بعـد از آن از شـوق پا در ره نهـیـد *‏

شيخ صنعان عشق چون اندر دلش مأوی گرفت

داد دين و می ز دست دختر ترسا گرفت

عشوه های پنهانی

ساقیا بده جامی زان شراب روحانی
تا دمی بیاسایم زین حجاب جسمانی
بهر امتحان ای دوست گر طلب کنی جان را
آنچنان بر افشانم کز طلب خجل مانی
بی وفا نگار من می کند به کار من
خنده های زیر لب عشوه های پنهانی
خانه دل ما را خدا از کرم عمارت کن
بیش از آنکه این خانه رو نهد به ویرانی
بی وفا نگار من می کند به کار من
خنده های زیر لب عشوه های پنهانی